✍ با ابداع سوزن های جدید ممکن است در آینده به سوزن های دردناک هیپودرمی برای تزریق دارو و گرفتن نمونه خون نیازی نباشد

محققان دانشگاه راتگزر   (RU)  آمریکا با استفاده از فناوری چاپ چهاربعدی، سوزن‌های باریکی ابداع کرده‌اند که می‌توانند دارو رسانی را بدون درد و با کمترین میزان تهاجم انجام دهند. این سوزن ها می توانند از انگل هایی که به بافت ها متصل می شوند، تقلید کرده و جایگزین سوزن های کنونی شوند. این پژوهش، در  مجله “Advanced   Functional Materials” به چاپ رسید.

فناوری چاپ چهاربعدی با استفاده از مواد هوشمندی که برای تغییر شکل پس از چاپ برنامه‌ریزی می‌شوند، فراتر ازچاپ سه بعدی می‌رود  زیرا چاپ سه‌بعدی، اشیا را به صورت لایه لایه درست می‌کند،  در حالی که بعد چهارم، به مواد امکان می‌دهد تا شکل‌های جدیدی به خود بگیرند.

“به گفته هوان لی” (Howon Lee)، استادیار دانشکده مهندسی دانشگاه “راتگرز” و از نویسندگان این پژوهش ما باور داریم که سوزن‌های که با روش چاپ چهاربعدی ساخته شدند، می‌توانند این امکان را ایجاد کنند که انجام کارهایی مانند رساندن دارو، ترمیم زخم و بافت‌برداری را با کمترین میزان تهاجم، بدون درد و به سادگی فراهم کنند.

سوزن هایپودرم به طور گسترده در بیمارستان ها و آزمایشگاه ها برای استخراج خون و تزریق دارو استفاده می شود، باعث درد ، زخم شدن پوست و ایجاد خطر عفونت می شود. افراد مبتلا به دیابت معمولاً چندین بار در روز با این سوزن ها میزان قند خون خود را کنترل می کنند.

میکرونیدل ها (سوزن های کوچک) مورد توجه زیادی قرار گرفتند به این دلیل که کوتاه و نازک هستند و حداقل میزان تهاجم را به همراه دارند و باعث کاهش درد و خطر عفونت می شوند و نکته جالب توجه اینکه، این سوزن ها به سادگی مورد استفاده قرار می گیرند. اما چسبندگی ضعیف آنها به بافتها یك چالش مهم برای کنترل دارو رسانی محسوب می شود.

در طبیعت ، برخی از حشرات و ارگانیسم های دیگر ویژگی های میکروسکوپی ایجاد کرده اند که به بافت چسبیده می شوند، مانند میکرو شاخه های انگل ها، استینگرهای خاردار زنبورهای عسل و ماسوره های پوسته پوسته شده. با الهام از این مثالها ، مهندسان روتگرز میکرونیدلی ایجاد کردند که در هنگام قرار دادن با بافت در هم می آمیزد ، چسبندگی را افزایش می دهد.

آنها برای ایجاد زائده‌های نیش‌مانندی را روی میکرونیدل، یک روش چاپ سه‌بعدی را با یک روش چاپ چهاربعدی ادغام کردند.

محققان با استفاده از بافت عضله مرغ به عنوان یک مدل ، چسبندگی بافت به میکرونیدل آنها ۱۸ برابر بیشتر از یک میکرونیدل بدون بار می باشد.

🌍 منبع خبر