✍ داروهای کریستالیزه شده از پس زدن سلول‌های جزایر پانکراس پیوندی توسط سیستم ایمنی بدن جلوگیری می کنند

داروهای کریستالیزه شده از پس زدن سلول‌های جزایر پانکراس پیوندی توسط سیستم ایمنی بدن جلوگیری می کنند. وقتی که که دستگاه‌های پزشکی در بدن قرار داده می‌شوند، سیستم ایمنی اکثرا به آن‌ها حمله ور شده و باعث زخم در اطراف آن‌ها می شود. این ساختارهای بافتی که فیبروز نامیده می شوند، توانایی اختلال در عملکرد دستگاه را دارند. پژوهشگران دانشگاه MIT در حال حاضر موفق به ابداع یک شیوه نوین جهت جلوگیری از بروز فیبروز، به وسیله قرار دادن یک داروی سرکوب‌کننده ایمنی کریستالیزه‌شده درون دستگاه شده‌اند. پس از جای‌گذاری، دارو به آرامی ترشح می‌شود تا پاسخ ایمنی را در ناحیه نزدیک دستگاه کم کند. پژوهشگران به یک فرمول دارویی دست پیدا کردند که قادر است عوامل اصلی دخیل در رد پیوند را هدف قرار دهد و آن‌ها را به صورت موضعی سرکوب کرده و به دستگاه اجازه کارکرد تا بیش از یک سال را بدهد. آن‌ها نشان دادند که این کریستال‌ها می توانند به طور چشمگیری عملکرد سلول‌های جزایر کپسوله‌شده را بهبود بخشند و به عنوان یک درمان احتمالی برای بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ در حال توسعه آن هستند.

این گروه تحقیقاتی بر روی راه‌های کپسوله کردن سلول‌های جزایر و انتقال آن‌ها به بیماران دیابتی کار می‌کند و امیدوار است که این سلول‌ها بتوانند جایگزین سلول‌های پانکراسی فاقد عملکرد شده و نیاز بیمار به تزریق روزانه انسولین را از بین ببرند. آن‌ها راهی برای بارگذاری مستقیم دارو درون دستگاه پیوند یافته‌اند، تا از دادن داروهایی به بیماران که تمام سیستم ایمنی بدن آن‌ها را سرکوب می‌کند، جلوگیری کنند. محققان برای این کار، داروها را کریستالیزه کردند و بعد آن‌ها را درون دستگاه قرار دادند. این کار امکان بسته‌بندی محکم مولکول‌های دارویی و کوچک بودن دستگاه آزادکننده دارو را می‌دهد. مزیت دیگر این است که زمان زیادی برای حل شدن کریستال‌ها نیاز است، و این خود امکان تحویل دراز مدت دارو را فراهم می‌کند. هر دارویی نمی‌تواند به راحتی کریستاله شود، اما محققان دریافتند که مهارکننده گیرنده CSF-1 که در حال استفاده از آن بودند، می‌تواند کریستال‌ها را تشکیل دهد و محققان می‌توانستند اندازه و شکل بلورها را کنترل کنند، که تعیین می‌کند چه مدت طول می‌کشد تا دارو برای اولین بار در بدن شکسته شود. محققان نشان دادند که داروها بسیار آرام و طی یک روش کنترل‌شده آزاد می‌شوند. آن‌ها این کریستال‌ها را گرفته و در انواعی از دستگاه‌های مختلف قرار دادند و اذعان کردند که با کمک این کریستال‌ها می‌توان به دستگاه‌های پزشکی این امکان را داد تا برای یک مدت طولانی باقی مانده و عملکرد خود را نگه دارند. این گروه تحقیقاتی برای آزمایش اثربخشی فرمولاسیون‌های این داروی کریستاله شده، کریستال‌های دارو را درون گوی‌های آلژینات با قطر ۰.۵ میلی‌متر تعبیه کردند و از آن‌ها برای جاگذاری سلول‌ها استفاده کردند. هنگامی که این گوی‌ها در داخل شکم یا زیر پوست موش‌های دیابتی قرار داده شدند، بیش از یک سال هیچ فیبروزی دیده نشد. در طی این مدت، موش‌ها هیچ نیازی به تزریق انسولین نداشتند، زیرا سلول‌های جزایر قادر به کنترل قند خون همانند یک پانکراس طبیعی بودند. محققان امیدوارند که این گونه تحقیقات دری را به روی نسل جدیدی از ایمپلنت‌های زیست پزشکی برای درمان دیابت و سایر بیماری‌ها بگشایند. آن‌ها معتقدند که با تغییر ساختار و ترکیب کریستال‌های دارویی می‌توان کریستال‌هایی تولید کرد که عمر طولانی‌تر داشته باشند. چنین ترکیباتی قادرند مانع از فیبروز در انواع دیگر دستگاه‌های قابل‌پیوند هم استفاده شوند.

🌍منبع خبر