اگر به خاطر داشته باشید در ادامه تکینیک هایی که درمطالب گذشته در ارتباط با خانواده باکتریایی انتروباکتریاسه گفتیم، دراین مطلب به شرح یکی دیگر از تست های با اهمیت – آزمایش اوره آز– در این خانواده می پردازیم.

 

در خانواده انتروباکتریاسه از میان باکتری های لاکتوز منفی تعدادی از آنها از جمله پروتئوس، پروویدنسیا و مورگانلا به دلیل فعالیت اوره آز از باکتری های دیگر این گروه نظیر سالمونلا و شیگلا قابل افتراق هستند. شایان ذکر است پروتئوس میرابیلیس یکی از عوامل مهم عفونت ادراری در انسان می باشد.

همچنین تست اوره آز جهت شناسایی گونه های مهمی نظیر کورینه باکتریوم اوره آلیتیکوم، هلیکوباکترپیلوری، تشخیص مخمر های کپسول دار و به عنوان یک تست اضافی برای تشخیص بعضی کوکوباسیل های گرم منفی به کار می رود.

برخی باکتری های آنزیمی به نام اوره آز (urease) تولید می کنند که قادر است ترکیبات آمیدی نظیر اوره را تجزیه نموده و آن را به آمونیاک، دی اکسید کربن و آب تبدیل کند.

 

فعالیت اوره آز باکتری ها را می توان با کشت با کتری در محیط حاوی اوره و با کمک معرف فنل رد بررسی نمود. به دنبال هیدرولیز اوره و تجمع آمونیاک PH محیط قلیایی می شود. بالا رفتن PH موجب تغییر رنگ معرف از قرمز پرتقالی به صورتی پررنگ یا قرمز ارغوانی می شود. عدم مشاهده رنگ صورتی پررنگ یا ارغوانی نشانه منفی شدن تست اوره آز است.

 

روش انجام آزمایش

برای انجام این تست Urea Broth استفاده می شود. باکتری مورد آزمایش در شرایط استریل به محیط کشت مایع تلقیح شده و به مدت 24 تا 48 ساعت در دمای 35 درجه سانتیگراد نگهداری می شود. سپس لوله های کشت از نظر هیدرولیز اوره مورد بررسی قرار می گیرند.

 

نکات مهم در حین انجام آزمایش

1.تعدادی از باکتری اوره را با تاٴخیر هیدرولیز می کنند و برای بررسی واکنش تاٴخیری این باکتری ها، دوره انکوباسیون بیش از 48 ساعت مورد نیاز است.

 

تصویر ابتدای صفحه واکنش اوره آز در محیط اوره براث را نشان می دهد

 

ما را همراهی کنید